Λ.Ρακιντζής: «Πλυντήριο» πειθαρχικών αποφάσεων στο Δημόσιο

«Άλλος εκπαιδευτικός, δάσκαλος... πορνογραφίας, είχε τοποθετήσει κάμερες στη σχολική αίθουσα απαθανατίζοντας τα απόκρυφα σημεία παιδιών: 6 μήνες παύση καθηκόντων, πιθανή η επιστροφή του στην τάξη.» 

Αυτό  που καταλαβαίνω είναι ότι χρειάζονται μεταρρυθμίσεις άμεσα και παιδεία για το μέλλον.

Συμβαίνει, στα συγκεκριμένα παραδείγματα που χρησιμοποιεί το άρθρο οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται να μην απαιτούν καν πρόσημο. Ο άρρωστος δάσκαλος δεν πέφτει στα μαλακά από αριστερούς ή από δεξιούς «κριτές».

Οι διακινητές ναρκωτικών, δεν κρίθηκαν από αριστερούς ή δεξιούς.

Γενικά θα έλεγα, και τώρα πια μπορούμε να το φωνάζουμε, τα αντικοινωνικά στοιχεία του δημοσίου που μας περιβάλλουν και βρίσκουν συμπαράσταση από συναδέλφους, πολιτικούς ή συνδικαλιστές, δεν έχουν πρόσημο. Είναι και δεξιοί και αριστεροί. 

Γι όλα φταίει η κλίμακα. Είναι μιας διάστασης, της λείπει ο όγκος, άρα τα καθίκια, τα λαμόγια, οι ανώμαλοι, οι ψεύτες, οι λαϊκιστές, όλα τα κακά της μοίρας μας, πάνω της θα συνωθούνται. Από τα αριστερά προς τα δεξιά.

Και εδώ θέλουμε την τελική μεταρρύθμιση.

Να τους βλέπουμε πια όχι μόνο αριστερά-δεξιά, αλλά και πάνω-κάτω, και μπροστά-πίσω.

Μόλις το καταφέρουμε, θα έχουμε τον χρόνο να αντιμετωπίσουμε τους αντιπάλους του μέλλοντος μας.

Από το http://tvxs.gr/

 

Μοιραία λάθη γιατρών, χειροδικίες, οικονομικές ατασθαλίες, ανάρμοστες συμπεριφορές, σεξουαλικές παρενοχλήσεις σε βάρος ανηλίκων, διακίνηση ναρκωτικών: κρούσματα της καθημερινής πραγματικότητας τα οποία εκ του αποτελέσματος αντιμετωπίζονται ελαφρά τη καρδία στο Δημόσιο. Λάδι στη φωτιά της ατιμωρησίας ρίχνει η υποβάθμιση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης.

Το tvxs.gr περιηγήθηκε στα αρχεία υποθέσεων οι οποίες έχουν απασχολήσει το Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα καθηγητή σε γυμνάσιο των βορείων προαστίων ο οποίος παρενόχλησε σεξουαλικά μαθήτρια: 3 μήνες οικονομικό πρόστιμο - συνεχίζει να διδάσκει. Άλλος εκπαιδευτικός, δάσκαλος... πορνογραφίας, είχε τοποθετήσει κάμερες στη σχολική αίθουσα απαθανατίζοντας τα απόκρυφα σημεία παιδιών: 6 μήνες παύση καθηκόντων, πιθανή η επιστροφή του στην τάξη.

Σωφρονιστικοί υπάλληλοι οι οποίοι χειροδίκησαν σε βάρος ανηλίκων, εφοριακοί οι οποίοι ουδέποτε υπέβαλαν φορολογική δήλωση, άλλοι που επέδειξαν ανάρμοστη συμπεριφορά σε πολίτες, δημόσιοι λειτουργοί οι οποίοι εντοπίστηκαν να διακινούν ναρκωτικά. Όλοι τους, παραδείγματα υπαλλήλων οι οποίοι διαπιστωμένα τέλεσαν αδίκημα και στη συνέχεια έπεσαν στα «μαλακά».

Καταλυτικός προς την κατεύθυνση της επιβολής κυρώσεων όπου διαπιστώνεται αδίκημα ήταν μέχρι πρότινος ο ρόλος του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, στη θέση του οποίου βρίσκεται ο κ. Λέανδρος Ρακιντζής. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση γιατρού του ΕΣΥ από τους χειρισμούς του οποίου έχασε τη ζωή του ασθενής. Σύμφωνα με συνεργάτες του κ. Ρακιντζή, αν δεν είχε προσφύγει στο ΣτΕ ο Γενικός Επιθεωρητής, τότε ο συγκεκριμένος γιατρός σήμερα θα συνέχιζε να εργάζεται σε ένα από τα δημόσια νοσοκομεία.

Το δικαίωμα της ένστασης έχει χαθεί για το θεσμό βάσει του νέου νομικού πλαισίου το οποίο θεσμοθετήθηκε το Μάρτιο του 2012. «Ως εκ τούτου, τα πειθαρχικά συμβούλια εκδίδουν όποιες αποφάσεις επιθυμούν, γνωρίζοντας ότι δεν τους ασκείται πλέον κανένας έλεγχος. Σήμερα, δεν γνωρίζω καν τι είδους αποφάσεις λαμβάνονται, διότι με τους νέους κανόνες τα συμβούλια δεν είναι υποχρεωμένα να μου τις κοινοποιούν. Ωστόσο, ακούω και γνωρίζω ότι είναι σε εξέλιξη ένα ‘πλυντήριο’ πειθαρχικών αποφάσεων», τονίζει στο tvxs.gr ο κ. Ρακιντζής.

Ο ρόλος του Γενικού Επιθεωρητή υποβαθμίστηκε διότι εκτιμήθηκε πως θα ήταν επαρκής η θεσμοθέτηση μίας διαφορετικής σύνθεσης των πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων, ύστερα από την προσθήκη δικαστών. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Ρακιντζή, «τα συμβούλια ακόμη και σήμερα, παρ’ όλη την αλλαγή του νόμου, συνεχίζουν να συνεδριάζουν με 3 υπαλλήλους και 2 συνδικαλιστές».

Συνεργάτες του Γενικού Επιθεωρητή εξηγούν ότι κατά κανόνα τις αποφάσεις διέπει η λογική της συναδελφικής αλληλεγγύης, με αποτέλεσμα να εκτυλίσσονται τραγελαφικά περιστατικά στη δημόσια διοίκηση:

«Ένας καθηγητής διατηρούσε σχέση με μικρή μαθήτρια. Εντοπίστηκε και μετακινήθηκε σε άλλο σχολείο, απ’ όπου μας τηλεφωνούν και μας λένε: ‘Εμείς τι θα τον κάνουμε τώρα εδώ; Κινείστε κάποια διαδικασία, βοηθήστε μας’. (...) Σε άλλο δημόσιο φορέα υπηρετεί ένας άνθρωπος ο οποίος κατά γενική ομολογία δεν έχει σώας τας φρένας. Πηγαίνει κάθε μέρα στο γραφείο, κάθεται μερικές ώρες σε μια γωνία και φεύγει. Δεν του μιλάει κανείς. Τον φοβούνται και λίγο. Κανείς δεν κάνει καταγγελία».

Το αποκαλυπτικό παράδειγμα του Γιώργου Ιωακειμίδη.

 «Είναι βέβαιο, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δημοτικών μας αρχόντων είναι για τα μπάζα και είναι βέβαιο επίσης ότι δεν θα χρειαστεί χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα το '14 για την συγκομιδή τους.»
Έτσι τέλειωνε η αμέσως προηγούμενη ανάρτηση η οποία αναφερόταν στις συντεχνιακές μεθόδους της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημάρχων, να συνεχίσουν το πανηγύρι ανεξέλεγκτων έως ύποπτων εξόδων όπως είχαν συνηθίσει χρόνια τώρα. Πράγματι οι περικοπές που τους γίνονται από την κρατική χρηματοδότηση αλλά και από τις ίδιες εισπράξεις είναι τεράστιες, μέσα εκεί όμως προσπαθούν να αποκρύψουν και την δική τους, είτε ανικανότητα, είτε σπατάλη.
Φταίει η πολιτεία, για να έρθουμε στα δικά μας, για την μη πληρωμή των εργαζομένων στην ΔΗΚΕΠΑ, και ενδεχομένως και στον δήμο σε λίγο. Αυτό ισχυρίζεται ο δήμαρχος μας. Λέει αλήθεια;

Ας δούμε τι συμβαίνει στον γειτονικό μας δήμο Νικαίας-Ρέντη, του οποίου ο δήμαρχος, ο Γιώργος Ιωακειμίδης, περιλαμβάνεται στις εξαιρέσεις, στην συντριπτική μειοψηφία δημάρχων που στο οπτικό τους πεδίο είναι ο δήμος και οι δημότες τους και τίποτα άλλο.
Πιο κάτω αναδημοσιεύω τα στοιχεία από τα αποτελέσματα χρήσης και τον ισολογισμό όπως δημοσιεύονται σήμερα, και όπως παρουσιάστηκαν στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Νίκαιας-Ρέντη.
Κάθε διαφορά με τα δικά μας, είναι …πραγματική.
Κάθε δικαιολογία είναι …φανταστική.
Γιατί ο Γιώργος Ιωακειμίδης αποδεικνύει ότι στο μοναδικό πολιτικό πεδίο στο οποίο δέχεται να είναι μειοψηφία, είναι το πεδίο της έντιμης και ορθολογικής οικονομικής διαχείρισης.

Από 17 εκατομμύρια ( !) που ήταν το 2010 ,το έλλειμμα του Δήμου Νικαίας , πέρυσι , το 2011 , πρώτο χρόνο της θητείας της Δημοτικής Αρχής Ιωακειμίδη , περιορίστηκε στα …5 εκατομμύρια ευρώ . Τα αδιαμφισβήτητα αυτά στοιχεία που απεικονίστηκαν στον ισολογισμό και τα αποτελέσματα χρήσης του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη για το έτος 2011, που εγκρίθηκαν από το Δημοτικό Συμβούλιο, εν μέσω μάλιστα της οικονομικής κρίσης και με μειωμένες , άνω του 50% των κρατικών επιχορηγήσεων προς την Αυτοδιοίκηση , αποδεικνύουν τα εντυπωσιακά αποτελέσματα που έχουν οι καρποφόρες προσπάθειες του κ. Ιωακειμίδη , ώστε να καταστεί και πάλι ισχυρός ο Δήμος Νικαίας .
 Ιδιαίτερη , σημαντική συμβολή σ΄αυτό έχει , ο αντιδήμαρχος Οικονομικών , κ. Τούντας . 
Καθοριστική ωστόσο είναι και των άλλων στελεχών της Δημοτικής Αρχής ( Αντιδημάρχων , Προέδρων ΝΠΔΔ , εντεταλμένων κ.α) που δίνουν σ΄όλους τους τομείς ευθύνης τους πραγματικές « μάχες» για εξοικονόμηση πόρων χωρίς αυτό να έχει συνέπειες στο έργο και τις υπηρεσίες που προσφέρει ο Δήμος , στους δημότες του .Και αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα , τα έχουν καταφέρει , αφού για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ο Δήμος Νικαίας, έχει να επιδείξει ένα τόσο πλούσιο  έργο .
Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι καμία παράταξη δεν αμφισβήτησε τα στοιχεία του ισολογισμού και δεν τα καταψήφισε . Για « πολιτικούς λόγους» μόνο δήλωσαν « παρών» οι παρατάξεις «Λαϊκή Συσπείρωση», «Όμορφη Πόλη» και «Κόντρα στο Ρεύμα» ενώ το ψήφισαν οι παρατάξεις των κκ Λογοθέτη και Μαρωνίτη.

                    Τούντας

    Κατά την εισήγηση του ο Αντιδήμαρχος Οικονομικών Άκης Τούντας αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στη διαφορά μεταξύ των εισπράξεων, οι οποίες ανήλθαν στα 64 περίπου εκατ. ευρώ και των πληρωμών, οι οποίες έφτασαν τα 63,2 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας ότι στο τέλος της χρήσεως παρουσιάζεται ένα ταμειακό υπόλοιπο της τάξεως των 660.000 ευρώ, το οποίο «μεταφέρεται» στο 2012.
    Υπογράμμισε επίσης ότι τα έσοδα του Δήμου ήταν σαφώς μειωμένα σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, τόσο στο κομμάτι των κρατικών χρηματοδοτήσεων, οι οποίες παρουσίασαν μείωση κατά 6 περίπου εκατ. ευρώ, όσο και στο κομμάτι των ανταποδοτικών τελών, τα οποία είναι μειωμένα κατά 1 εκατ. ευρώ, ενώ όσον αφορά τα έξοδα, τόνισε ότι υπήρξε μια σημαντική μείωση της τάξεως των 30 περίπου εκατ. ευρώ.

                            Από 17 …5

    «Σε επίπεδο ισολογισμού τα έξοδα μας σε σχέση με πέρσι είναι μειωμένα, παράλληλα τα έσοδα είναι μειωμένα και αν δούμε λίγο την κατανομή των μεγεθών στο κομμάτι του ισολογισμού προκύπτει ότι παρουσιάζεται στο τέλος της χρήσεως ένα έλλειμμα το οποίο είναι της τάξεως των 5.108.000 ευρώ» είπε, υπενθυμίζοντας ότι την προηγούμενη χρονιά το έλλειμμα ανερχόταν στα 17 εκατ. ευρώ περίπου.
       «Εκτιμούμε – συνέχισε- ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα σήμερα και δεδομένου ότι ο Δήμος λειτουργεί πλέον με έναν τρόπο διαχείρισης ορθολογικής, τον επόμενο χρόνο θα υπάρχει μια δυνατότητα, με λελογισμένη διαχείριση, να υπάρχει μια ακόμα μεγαλύτερη μείωση του ελλείμματος».

         Πλήρωσε και 7 εκατομμύρια για τόκους
    Περνώντας στην κατανομή των εξόδων, ο κ. Τούντας παρατήρησε ότι ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες του Δήμου, δηλαδή η μισθοδοσία και οι παρεχόμενες προς τους πολίτες υπηρεσίες, λειτούργησαν φέτος με μείωση του ποσού κατά 3 εκατ. ευρώ περίπου,.
    Επίσης πληρώθηκαν  μέσα στη χρονιά που πέρασε 7 εκατ. ευρώ περίπου για τόκους και χρεολύσια, εκ των οποίων τα 4 εκατ. ευρώ ήταν κεφάλαιο. Πρόκειται για δάνεια που είχαν συναφθεί από τις προηγούμενες Δημοτικές Αρχές και τα οποία είναι αυτά μαζί με τα χρέη , που οδήγησαν το Δήμο , ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία .
      Σύμφωνα με τον κ. Τούντα , οι βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δήμου ανέρχονται πλέον σε 31 εκατ. ευρώ και οι βραχυπρόθεσμες απαιτήσεις σε 20 εκατ. ευρώ, ενώ επισήμανε τη μεγάλη μείωση που υπάρχει στις απαιτήσεις από τρίτους, η οποία είναι της τάξεως του 4,66%, κάτι που σημαίνει ότι σε σχέση με πέρσι υπάρχει μια μεταβολή της τάξεως των 8 εκατ. ευρώ.
    «Ο ισολογισμός αυτός δείχνει μια εικόνα, η οποία συνθέτει μια λογική διαχείρισης λελογισμένη και με μια λογική ότι ο Δήμος μπορεί αυτή τη στιγμή να λειτουργεί με τα μέσα που διαθέτει και μειωμένη χρηματοδότηση, έχοντας όμως ως γνώμονα το πώς οι υπηρεσίες θα λειτουργήσουν με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο και αυξάνοντας μόνο τις δαπάνες εκεί που χρειάζεται για να υπάρχει εξυπηρέτηση των πολιτών» κατέληξε.

     Ο Μπενετάτος (!)

    Στη γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας και της τοπικής αυτοδιοίκησης αναφέρθηκε στην τοποθέτηση του ο επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» Στέλιος Μπενετάτος, λέγοντας ότι η οικονομική δυσκολία του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, όπως φαίνεται και από τον ισολογισμό, είναι η ίδια με την οικονομική δυσκολία της τοπικής αυτοδιοίκησης σε ολόκληρη τη χώρα.
    «Ακόμα και Δήμοι που είχαν την ιδιαίτερη τύχη, να το πω έτσι, να έχουν βιομηχανίες, βιοτεχνίες κλπ, όπως ο Ρέντης, ακόμα και αυτοί οι Δήμοι που το 90% των δημοτικών τους τελών δεν ήταν από τους απλούς κατοίκους και εργαζόμενους αλλά από βιοτεχνίες και βιομηχανίες, βρίσκονται αυτοί τη στιγμή σε πρόβλημα» υποστήριξε και κατηγόρησε τα συλλογικά όργανα της αυτοδιοίκησης για συμβιβασμένες υποχωρήσεις, χωρίς καμία αντίδραση.

   Κίτσος: 55 εκατ. ευρώ η ακίνητη περιουσία

    Στις αποκλίσεις μεταξύ ενταλθέντων και εισπραχθέντων στάθηκε ο Δημοτικός Σύμβουλος της μείζονος μειοψηφίας Βαγγέλης Κίτσος, καλώντας τη διοίκηση του Δήμου να δώσει ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτό το κομμάτι.
      «Πρέπει να εισπράξουμε και το τελευταίο ευρώ» είπε χαρακτηριστικά και αναφέρθηκε στην ακίνητη περιουσία του Δήμου, ύψους 55 εκατ. ευρώ, επισημαίνοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός πλήρους φακέλου για κάθε ακίνητο ξεχωριστά.

             Αλιμπέρτης : Ψηφίζω

    Την πρόθεση του να ψηφίσει τον ισολογισμό εξέφρασε το στέλεχος της ίδιας παράταξης Ιορδάνης Αλιμπέρτης, σημειώνοντας ότι παρά τις όποιες επιφυλάξεις διατηρεί και παρά το γεγονός ότι δεν είχε ψηφίσει τον προϋπολογισμό, είναι σίγουρος ότι όλα έγιναν με πλήρη διαφάνεια.    

        Ιωακειμίδης

       Στη δύσκολη οικονομική κατάσταση για το σύνολο της τοπικής αυτοδιοίκησης αναφέρθηκε ο Δήμαρχος Γιώργος Ιωακειμίδης, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι οι ΚΑΠ έχουν υποστεί από τις αρχές του χρόνου δύο μειώσεις της τάξεως του 15%, κάτι που καθιστά δύσκολη τη λειτουργία ακόμα και ενός εύρωστου οικονομικά Δήμου.
       «Μ’ αυτές τις συνθήκες θα πρέπει εμείς να πληρώσουμε υπαλλήλους, να πληρώσουμε τα τρέχοντα έξοδα μας, τα χρέη μας και να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες μιας κοινωνίας που κάθε μέρα είναι και φτωχότερη, που κάθε μέρα έχει και περισσότερες ανάγκες» είπε και έκανε λόγο για μια ολομέτωπη επίθεση που δέχεται η τοπική αυτοδιοίκηση από την κεντρική εξουσία, με σκοπό να την καταστήσει εξίσου αφερέγγυα με αυτήν και να την εξαφανίσει από το χάρτη.
       «Έχει υπάρξει μια απόφαση να «τελειώσουμε» με την αυτοδιοίκηση σ’ όλα τα επίπεδα. Και το δυστύχημα βέβαια σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι τα όργανα μας αρνούνται να το δουν» συνέχισε και μίλησε για τις αποφάσεις που πάρθηκαν στη γενική συνέλευση της ΠΕΔΑ, επισημαίνοντας ότι πρόταση του ήταν να μην επιτρέψει η τοπική αυτοδιοίκηση να γίνουν εκλογές.
       Απαντώντας τέλος σε κάποιες από τις παρατηρήσεις που έγιναν, ο Δήμαρχος τόνισε όσον αφορά την ακίνητη περιουσία του Δήμου, ότι ήδη έχει δημιουργηθεί γραφείο το οποίο φτιάχνει φακέλους για κάθε ακίνητο ξεχωριστά, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μια «τρελή κατάσταση», αφού ανακαλύπτονται συνεχώς ακίνητα που κανείς δεν ήξερε ότι υπάρχουν. «Ελπίζω κάποια στιγμή να έχουμε όλη την εικόνα» ανέφερε κλείνοντας.
 
Τα στοιχεία από την δημοσίευση του http://newsta.gr/dimos

ΠΑΡΤΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Ένα εξωφρενικό δημοσίευμα στο "φίμωτρο", μας έχει αφήσει άφωνους.
Είπαμε, που θα έλεγε και ο μακαρίτης ο Ανδρέας, αλλά όχι και έτσι.
Πρόκειται για την αφαίρεση της τελειωμένης και κερδισμένης ουσιαστικά δικαστικής διαμάχης του δήμου με την ΕΥΔΑΠ από την νομική υπηρεσία του Δήμου η οποία το χειρίστηκε, και η ανάθεση της σε μεγαλοδικηγορικό γραφείο με εξωφρενική αμοιβή όπως θα διαβάσετε.
Εκείνο που μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση στο ρεπορτάζ  είναι  η πρόθεση του δημάρχου να αναθέσει την υπόθεση σε δικηγορικό γραφείο η οποία πέρασε από την οικονομική επιτροπή του δήμου, στην οποία μετέχουν και μέλη της αντιπολίτευσης. Τόσες μέρες όμως τίποτα δεν έχει ακουστεί και έρχεται τώρα το δημοσίευμα να μας ανοίξει τα μάτια.
Εξηγήσεις οφείλονται από πολλές μεριές νομίζουμε.
Το θέμα θα έρθει φυσικά στο δημοτικό συμβούλιο από το οποίο προφανώς δεν περνά η απόφαση. Καλό είναι όμως μέχρι τότε να έχουν λυθεί οι απορίες.
κλικ στο θέμα πιο κάτω για να διαβάσετε το άρθρο

ΠΑΡΤΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Tου ΘωμάΣίδερη

Η παράσταση που δεν είδα ---της Ελένης Κεχαγιόγλου*

11/10/2012
Εξωτερικό, νύχτα
Γκάζι, Αθήνα

ΣΚΗΝΗ 1
Στην Ιερά Οδό η κυκλοφορία έχει διακοπεί. Κόκκινη κορδέλα. Περιπολικό, κάθετα στο δρόμο. ΜΑΤ. Στο βάθος, φευγαλέα, ένα μαυροντυμένο τσούρμο μαζεμένο. Ξεχωρίζει η ελληνική σημαία.
ΣΚΗΝΗ 2
Παρκάρουμε, με τον Γιώργο και την Αθηνά. Στο βάθος, μια ομάδα μαυροντυμένοι ξυρισμένοι κατευθύνονται προς το μέρος μας, κοιταζόμαστε. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, ένας πέφτει επάνω μου. Αποφεύγω να τον κοιτάξω.
ΣΚΗΝΗ 3
«Δεν μπορείτε να περάσετε. Η παράσταση δεν θα γίνει».
«Μα πώς το ξέρετε; Η Χρυσή Αυγή είναι εκεί. Σε εμάς συγκεκριμένα δεν επιτρέπετε να περάσουμε;»
Ένα χέρι με τραβάει. Μου δείχνει με το βλέμμα πίσω μας «τα παιδιά». «Μη λες “Χρυσή Αυγή”», λέει.
«Από εδώ δεν γίνεται να περάσετε, αν επιμένετε, πάτε από τα στενά».
ΣΚΗΝΗ 4
Περπατάμε στο στενό, κοιτώντας γύρω μας, ανήσυχοι. Συναντάμε κι άλλους «δικούς μας». Συνειδητοποιώ ότι πρώτη φορά τόσο έντονα νιώθω αυτό το «εμείς» και «αυτοί». Ή «εμείς» ή «αυτοί». Σε μια πόλη πολιορκημένη. Από αυτούς.
ΣΚΗΝΗ 5
Στη Λαΐδα προβάλλονται ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Δράμας. Αλλά όλα τα βλέμματα είναι καρφωμένα προς το Χυτήριο. Δεκάδες αστυνομικοί, ματατζήδες, της ομάδας Δίας. Κλούβες στο δρόμο. Φρουρούν το θέατρο, στερώντας του τη δυνατότητα να λειτουργήσει. Και κρατούν σε απόσταση «εμάς» από «αυτούς». Παπάδες, κυρίες με μαντήλια, ξυρισμένα κεφάλια, κραυγές υστερικές. Το μυαλό μου δεν μπορεί να πιστέψει πως όλοι αυτοί δεν είναι ηθοποιοί, πως δεν παρακολουθώ ταινία. Πως ό,τι συμβαίνει συμβαίνει πράγματι.
ΣΚΗΝΗ 6
«Εσύ θες να πας να δεις το έργο; Τον Χριστό μας από τους πισωκώληδες τους Αλβανούς; Εσύ; Έχει έρθει η οργή του Θεού. Μας χτύπησε η οργή του Θεού για σας, τους προδότες, τον Χριστό μου. Γιατί αν είχαμε την εύνοια του Θεού, κανέναν δε θα είχαμε ανάγκη. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα, την εύνοια του Θεού δεν έχει. Ζώα, ζώα — ε, ζώα. Σαν τα ζώα, ρε, να πηδιέστε».
Είναι περίπου 45 χρονών, μαυροφορεμένος, πλησιάζει απειλητικά μια γυναίκα: «Κι εσύ θες να δεις το αμαρτωλό έργο; Ζώο. Ζώο, μωρή. Ζώο!»
ΣΚΗΝΗ 7
«Για την παράσταση ήρθατε;»
«Ναι».
«Δεν ξέρουμε τώρα και σε ποιους να μιλάμε, ρε παιδιά. Δεν ξέρουμε ποιος είναι τι. Κοιταζόμαστε με καχυποψία».
Όντως κοιταζόμαστε με καχυποψία.
Ξαφνικά, μια ψηλή αδύνατη, με ενδιαφέρον πρόσωπο κοπέλα που κρατάει λουλούδια, φίλη μάλλον των ηθοποιών, που από την προφορά μοιάζει αλβανικής καταγωγής, δεν αντέχει και κάτι λέει σε έναν τύπο τριαντάρη ο οποίος της ψέλνει από απόσταση τον εξάψαλμο. Την πλησιάζει τρέχοντας εκείνος, την κλοτσάει, ανενόχλητος απομακρύνεται. Ουρλιάζει στους αστυνομικούς η κοπέλα, «επεισόδιο», δηλώνει ΜΑΤατζής δίπλα μας στο γουίκι-τόκι του, τον πλησιάζουν τον τριαντάρη εθνικιστή δυο-τρεις αστυνομικοί, τον πιάνουν, σηκώνει τα χέρια του εκείνος: «ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΓΩ!» ουρλιάζει — κι έχει η κραυγή του τον σπαραγμό του μίσους.
Ο θεός να βάλει το χέρι του — αρκεί να μην είναι ο δικός του θεός.
Ευτυχώς, παραδίπλα, ο γνωστός Μητσάρας βάζει τα πράγματα στη θέση τους: «Συμμορίες, παντού συμμορίες».
ΣΚΗΝΗ 8
Καταφτάνουν, σε αλφαβητική σειρά, Νίκος Μπίστης, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Μαρία Ρεπούση, Πέτρος Τατσόπουλος. Περίπου 40 άτομα κατευθυνόμαστε προς το θέατρο. Μπροστά στα κάγκελα της πόρτας, σαν πορτιέρης στην ιδιοκτησία του, ο στις εκλογές του Μαΐου εκλεγείς βουλευτής Φθιώτιδας της Χρυσής Αυγής, και νυν μετακλητός στη Βουλή, Απόστολος Γκλέτσος. Δίπλα του, νεαρός παπάς μιλάει στο κινητό, πιο κει ο Παναγιώταρος επιτηρεί, μαζί τους μια νεαρή όμορφη κοπέλα με φακιόλι, φοράει ένα φουστάνι μαύρο-γκρι, είναι σχεδόν τρέντι. Λίγο μετά, το μίσος στα μάτια της, όταν φώναζε «Αν θέλετε ελευθερία, να πάτε στην Αλβανία, αντίχρηστοι», με αγρίεψε. Πίσω από τα ΜΑΤ, που μας κοιτάζουν παρατεταγμένοι σε κλοιό γύρω μας, «αυτοί». Αυτοί που κατεβάζουν καντήλια εν ονόματι του θεού τους, του θεού της αγάπης. Αυτοί που θεωρούν τον θεό, θεό ρατσιστή, της αρείας μόνο φυλής. Αυτοί που απειλούν ότι θα το πληρώσουμε όλοι εμείς τα πουλημένα καθάρματα, γιατί μια μέρα θα μας καθίσουν στο σκαμνί. Αυτοί που «μας ξέρουν» και θα μάθουμε εμείς οι αλήτες του Ισλάμ. Αυτοί που ανάμεσα στα εδάφια της Αγίας Γραφής, στέλνουν κατάρες. Αυτοί που άδουν με φωνή που θέλει να σφάξει τον Εθνικό Ύμνο. Αυτοί που εξανίστανται με τον διοικητή: «Γιατί τους προστατεύεις, κύριε διοικητά, αυτούς που καταστρέφουν την πατρίδα; Γιατί τους καλύπτετε;» Και έχει έρθει ο κόσμος ανάποδα.
ΣΚΗΝΗ 9
Διαβουλεύσεις, τηλεφωνήματα, για να ανοίξει το θέατρο. ΜΑΤ, κανάλια μέσα κι έξω από την καγκελόπορτα του θεάτρου, δηλώσεις των βουλευτών, υστερικές φωνές, σκαιότατες βρισιές. Αυτοί, πάντα μπροστά στην πόρτα, να ορίζουν το τσιφλίκι τους: «Αν μπείτε, θα μπούμε κι εμείς». Και στους δικούς τους: «Παράσταση δεν θα γίνει, θα γίνει σφαγή». «Εγώ, ρε. Τον Χριστό σας, ρε. Εγώ, μα την Παναγία, με τα χέρια μου θα σας φάω», ξεχωρίζει πίσω από τα ΜΑΤ μια κραυγή. Όταν ήρθε η Ιωάννα Κούρτοβικ, μια μισαλλόδοξη φανατική την έβρισε: «Άντε, ρε Ρεπούση — ε, Ρεπούση!»
ΣΚΗΝΗ 10
Εισαγγελέας δεν ήρθε. Ούτε κλειδαράς· «αυτοί» είχαν σπάσει την κλειδαριά. Καθώς αποχωρούσαμε συντεταγμένοι, ηττημένοι, με τα ΜΑΤ τριγύρω μας να μας συνοδεύουν, στα μάτια μου είχα την εικόνα των ηθοποιών που κάποια στιγμή εμφανίστηκαν στην πόρτα, με το βλέμμα τους να είναι το βλέμμα που μάλλον έχουμε όταν ξυπνάμε από εφιάλτη αλλά ακόμη στον εφιάλτη βρισκόμαστε, και στα αυτιά μου τη σοκαρισμένη φωνή μιας κοπέλας που μιλούσε συντετριμμένη στο τηλέφωνο: «Ρε συ, ήρθα στο Χυτήριο να φέρω μια αφίσα, μπάτσοι παντού, πάω να περάσω, δεν κατάλαβα, με αρπάζει ένας τύπος, με χτύπησε, με χτύπησε, ρε σου λέω, πού πας μωρή πουτάνα; θέλεις να δεις τα αίσχη, δεν σου φτάνει που τα κάνεις; δεν ήξερα τι να του πω, ρε συ, συγγνώμη, με ξέρετε και με βρίζετε; του είπα, με ξέρετε και με χτυπάτε; εγώ σ’ το λέω, άμα γίνει καμιά στραβή, την έχω κάνει από Ελλάδα, δεν θα μείνω εδώ να το φάω αυτό, σ’ το λέω».
Η στραβή έχει γίνει. «Αυτοί» είναι στη Βουλή.
Και η παράσταση «Corpus Christi» δεν παίχτηκε απόψε.

*Η Ελένη Κεχαγιόγλου είναι φιλόλογος-επιμελήτρια εκδόσεων, μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς.

από το http://dimartblog.wordpress.com 

Δραπετσώνα. Η Μάχη της Παράγκας

Ψάχνοντας πληροφορίες για τη μάχη της παράγκας στη Δραπετσώνα με αφορμή το ομώνυμο τραγούδι του Θοδωράκη, έπεσε στα χέρια μας ένα ημερολόγιο αφιερωμένα στα 50 χρόνια του Δήμου το οποίο εκδόθηκε από τον Πολιτιστικό σύλλογο Θυμοίτης και γράφτηκε από τον Αντώνη Μήλτσο. Αντιγράφουμε και εμείς από το ημερολόγιο.
Μετά τη Κατοχή και τον Εμφύλιο έγινε προσπάθεια να θεωρηθεί η προσφυγική αποκατάσταση θέμα λήξαν. Δηλαδή σαν ένα ζήτημα που αφομοιώθηκε στα μεγάλα τότε κοινωνικά προβλήματα.

Αλλά τόσο οι στεγαστικές ανάγκες των προσφύγων, όσο και η σύνδεση με το γενικότερο πρόβλημα της αποκατάστασης όλων των παραπηγματούχων και αστέγων από τους βομβαρδισμούς και τις πολεμικές επιχειρήσεις, τους έδωσαν νέα δυναμική. Αφού είχε ηττηθεί το λαϊκοδημοκρατικό κίνημα, γεννήθηκαν νέοι αγωνιστές της προσφυγικής υπόθεσης και έκαναν πάλι το θέμα εκρηκτικό

Μετά από μια δεκαετία ζύμωσης, η ηγεσία του στεγαστικού κινήματος στη Δραπετσώνα, παράπαιε από ανταγωνισμό και έλλειψη προσανατολισμού.

Τότε η κυβέρνηση Καραμανλή (Φεβρουάριος του 1960) εξάγγειλε τη διάθεση εντός διετίας 260 εκατομμύρια δραχμών για την πραγματοποίηση ρηξικέλευθου προγράμματος στεγαστική αποκατάστασης προσφύγων και γηγενών.

Επρόκειτο για την κατασκευή 3500 διαμερισμάτων, σε Αθήνα (1100), Πειραιά (1200) και Θεσσαλονίκη (1200) υπό δύο όμως παραμέτρους. Η πρώτη αφορούσε τη διανομή και περιλάμβανε κοινωνικοοικονομικά κριτήρια υπαγόμενα στη διακριτική ευχέρεια των υπηρεσιών του υπουργείου Προνοίας και η δεύτερη καθόριζε σαν διαδικασία και μορφή κατασκευής, την εργολαβία και το σύστημα των τετραώροφων- οκταώροφων πολυκατοικιών.

Η αντίθεση της Δραπετσώνας σε αυτές τις προϋποθέσεις ήταν κάθετη. Έτσι ο Δήμος επιδίωξε το σχηματισμό Συντονιστικής Επιτροπής, ενώ ο Σύλλογος Προσφύγων Δραπετσώνας (Κοντόπουλος) πρότεινε αντιδράσεις παράλληλες, αλλά χωριστές.

Όμως εν όψει των ανεπιθύμητων λύσεων, το στεγαστικό κίνημα ξεπέρασε τις παραδοσιακές ηγεσίες του και δυναμικότατα έκανε σαφές, πως το αίτημα της «επί τόπου αυτοστέγασης για όλους» ήταν αδιαπραγμάτευτο, βάζοντας φρένο σε ακροβατισμούς και παλινωδίες.

Το ξεκίνημα έγινε από τους 300 επαγγελματίες και βιοτέχνες της Περιοχής.

«Παρά του Συλλόγου Προσφύγων Δραπετσώνας μας απεστάλη το κάτωθι έγγραφο.

Οι κάτοικοι του Συνοικισμού τελούν εν αναστατώσει συνέπεια της αποφάσεως περί εκκενώσεως των κατεχόμενων υπ’αυτών Χώρων προς τον σκοπόν της ανεγέρσεως πολυκατοικιών

Υποδεικνύουν ότι ο καλλίτερος τρόπος είναι η δια του συστήματος αυτοστεγάσεως ανέγερσις κατοικιών

Εις σύσκεψιν εις τα γραφεία του Συλλόγου μας οι επαγγελματίαι απεφάσισαν το κλείσιμο των καταστημάτων την προσεχή Πέμπτη.

Η εκλεγείσα 25μελής επιτροπή εις ην μετέχουν επαγγαιλματίαι, βιοτέχναι και επιστήμονες προέβη εις εντόνους παραστάσεις… απεφάσισε δε την σύγκλιση γενικής συνγκέντρωσεως των κατοίκων του συνοικισμού εις περίπτωση μη αποδοχής των αιτημάτων των». (Προσφυγικός Κόσμος 12/6/60).

Η απεργία τους, το κλείσιμο, ήταν όχι μόνο καθολικό, αλλά είχε την άμεση και ενεργό συμπαράσταση των κατοίκων. Οι διάφορες κατηγορίες των παραγκοβίωτων (ρίζες παραφυάδες, βομβόπλητοι, γηγενείς, επαγγελματίες, κλπ) συσπειρώθηκαν κάτω από ένα κοινό παρονομαστή, «επί τόπου αυτοστέγασης για όλους».
«Απόλυτη επιτυχία εσημείωσε η χθεσινή απεργία των καταστηματαρχών της Δραπετσώνας και ο οικισμός παρουσίαζε όψη ημέρας αργίας. Εκτός από τα αρτοποιεία που ήταν ανοιχτά μέχρι τις 10 το πρωί, κανένα άλλο κατάστημα δεν άνοιξε. Οι επαγγελματίαι με την ενθουσιώδη συμπαράσταση των κατοίκων διεδήλωσαν την πλήρη αντίθεση των παραπηγματούχων στο κυβερνητικό σχέδιο για το πέταγμα στο δρόμο 1500 οικογενειών.

Επίσης διετράνωσαν την απόφαση τους να συνεχίσουν τον αγώνα για την αυτοστέγαση τους και για τη λήψη μέτρων υπέρ των υπό έξωση καταστηματαρχών.

Στον αγώνα αυτόν είχαν την συμπαράσταση και των επαγγελματιών των γύρω συνοικιών. Στην απεργία έλαβαν μέρος και οι καταστηματάρχαι των Ποντιακών και της οδού Κανελοπούλου, κεντρικής αρτηρίας του συνοικισμού, οι οποίοι επειδή έχουν πάρει τα παραχωρητήρια των έχουν ήδη αναγείρει μόνιμες οικοδομές προ ετών….»(Αυγή 12/8/60)

Η κυβέρνηση θορυβημένη άρχισε να βιάζεται και έστειλε στην αστυνομία κατάλογο με τα ονόματα των πρώτων 499 παραπηγματούχων, που έπρεπε να εγκαταλείψουν τις παράγκες τους μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου για να κατεδαφιστεί ο Συνοικισμός(Περιοχή Αγ. Φανουρίου).

«Στους αγανακτισμένους παραπηγματούχους συμπαραστέκονται όλες οι οργανώσεις του συνοικισμού και την Πέμπτη συγκαλείται δημοτικό συμβούλιο με θέμα την έξωση των 1500 οικογενειών». (Αυγή 9/8/1960)

Στις 16/8 η συντονιστική επιτροπή των σωματείων της συνοικίας κάλεσε ευρεία σύσκεψη 40 αντιπροσώπων και αποφάσισαν μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την Κυριακή 21/8 στον Κιν/φο Ολύμπια.

«Ο ενθουσιασμός που κυριάρχησε κατά την σύσκεψη προδικάζει τη μεγαλειώδη επιτυχία της Κυριακής. Εμπρός στην γενική αγανάκτηση οι αρμόδιοι παράγοντες της κυβέρνησης έχουν πανικοβληθεί και προσπαθούν να ματαιώσουν την συγκέντρωση. Αυτή τη στιγμή στη Δραπετσώνα την προσφυγική πολιτική της κυβέρνησης την αποδοκιμάζουν οι δεδηλωμένοι οπαδοί της.

Προχθές Κυριακή συνεδρίασε η τοπική επιτροπή της ΕΡΕ, όπου παρέστησαν και πάρα πολλοί γηγενείς παραπηγματούχοι. Οι αποφάσεις και οι διαπιστώσεις στις οποίες κατέληξαν συμπίπτουν με αυτές των άλλων παραπηγματούχων…..» (Αυγή 17/8/60)

Η συγκέντρωση ήταν καθολική και υπήρξε μεγαλειώδης.

[…]

Στις 7 Σεπτέμβρη επισκέφθηκε τη Δραπετσώνα ο αρχηγός των Φιλελευθέρων Σ. Βενιζέλος, που είχε είδη ταχθεί με δηλώσεις κατά της κυβερνητικής λύσης. Η αστυνομία με τεράστιες δυνάμεις περικύκλωσε το συνοικισμό και τον απομόνωσε για να μην πλησιάσει στον προγραμματισμένο χώρο της ομιλίας. Εν τούτοις ο Βενιζέλος εισήλθε στο συνοικισμό και μίλησε στη γωνία των οδό Δογάνης και Ταπητουργίας Η αστυνομία αρχισε να χτυπα βάναυσα τους συγκεντρωμένους με αποτέλεσμα πολλοι να τραυματισθούν. […]

Μετα από τα παραπάνω γεγονότα η κυβέρνηση θορυβημένη από τη μαζικότητα και το υψηλό φρόνημα των κατοίκων απαγόρευσε τη διοργάνωση συλλαλητηρίου, περιέφερε αστυνομικές ομάδες μεσα στο συνοικισμό και άρχισε να διαμορφώνει χώρο στο καστράκι προκειμένου να εγκαταστήσει λυόμενα για να στεγασθούν πρωσορινά οι πολυμελείς οικογένειες, που δεν εύρισκαν σπίτι για ενοικίαση.

Όμως το μεγαλύτερο μέρος των παραπηγματούχων ηρνείτο να παραδώσει τις παράγκες. Ετσι η κυβέρνηση προετοιμάστηκε για τη μεγάλη έφοδο.

Το πρωί της 14 Νοέμβρη δό8ηκε η αποφασιστική μάχη, η μάχη της παράγκας.
«Τον συνοικισμό απέκλεισαν από τις 7.15 το πρωϊ ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις με επικεφαλείς τους διοικητές αστυνομίας και ασφαλείας κκ Κοντογιώργο και Ταβουλάρη. Επίσης παρίστστο ο αντιεισαγγελεύς κ Πετρόπουλος.

Με ράχη την κεντρική οδό Κανελλοπουλου, 1000 περίπου αστυνομικά όργανα σχημάτισαν μια τεράστια βεντάλια και απέκοψαν από τον υπόλοιπο κόσμο το τμήμα του συνοικισμού όπου θα εγίνοντο οι εξώσεις των προσφυγικών οικογενειών και οι κατεδαφίσεις των παραπηγμάτων τους. Οι αστυνομικοί είχαν ακροβολισθεί γύρω και μέσα στο αποκλεισμένο τμήμα (δυτικά του σταθμού Λαρίσης - Αγ.Δημητρίου, Κανελλοπούλου, Δογάνης και Αγ. Φανουρίου). Δεν υπήρχε σημείο στο οποίο να μην ευρίσκοντο δεκάδες αστυφυλάκων, ενώ αυτοκίνητα με ραδιοτηλέφωνα έπαιρναν συνεχώς διαταγές.

Η αστυνομία κράτησε για πολλή ώρα τους παραπηγματουχους κλεισμένους στα σπίτια τους και δεν τους επέτρεπε να εξέλθουν οιίτε και για τα κοινόχρηστα αποχωρητήρια.

Μετά τις 8 έκανε την εμφάνισί του το συνεργείο κατεδαφίσεως, συνοδευόμενο από δεκάδες αστυφύλακες. Μόλις όμως άρχισε το έργο της κατεδάφισης καμμιά δύναμη δεν μπόρεσε να συγκροτήσει τους παραπηγματούχους.

Οι γυναίκες ιδιαίτερα ξεχύθηκαν στους δρόμους και έτρεξαν να βοηθήσουν τους πρόσφυγες, που άρχισαν να εξώνουν οι αστυνομικοί. Πολλές άρπαξαν πέτρες και ξύλα, αλλά η πάλη ήταν άνιση. Με τα πρώτα επεισόδια εμφανίστηκαν και νέες ενισχύσεις και ενώ εμαίνοντο οι συμπλοκές κατεδαφίστηκαν τέσσερα παραπήγματα εκ των οποίων το πρώτο ήταν της οικογένειας της μνηστής του κ. Κοντόπουλου.

Ιδιαίτερη σφοδρότητα έλαβε η πάλη κατά την κατεδάφιση του παραπήγματος Μωυσιάδου. Οι αστυνομικοί απωθούσαν, κτυπούσαν και έβριζαν τις γυναίκες.

Στα επεισόδια πρωτοστατούσε ο ίδιος ο διοικητής του τμήματος Δραπετσώνας κ. Τσάλτας. Οι τραυματιοθείσες γυναίκες έφθασαν τις 20 περίπου από τις οποίες 8 είναι σοβαρώτερα. Πολλές φέρουν μώλωπες ή υπέστησαν νευρική κρίσι και ελιποθύμησαν.

Μόλις οι παραπηγματούχοι απέκτησαν μια ευχέρεια κινήσεων έσπέυσαν προς τα λίγα τηλέφωνα που υπάρχουν στο συνοικισμό και άρχισαν να απευθύνουν τηλεφωνικές εκκλήσεις για βοήθεια προς κάθε κατεύθυνσι.

Πράγματι λίγη ώρα μετά κατέφθασαν πολιτευτές και βουλευτές της αντιπολιτεύσεως και μεταξύ άλλων η δις Ελένη Μπενά, οι κ.κ. Καρακσυ- λουξής, Αράπης, Παϊνέζης, Βουλόδημος κ.α. Επί αρκετή ώρα οι αστυνο­μικοί δεν επέτρεπαν στους βουλευτές να εισέλθουν στην αποκλεισμένη περιοχή και παράλληλα συνέλαβαν φωτογράφους και τους κατέσχον τα φιλμς.

Οι βουλευτές επικοινώνησαν με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ Κιουσόπουλο και τον προϊστάμενο της εισαγγελίας Πειραιώς κ Ευγενικό από τους οποίους ζήτησαν να σταματήσουν οι παράνομες εξώσεις, διότι είχαν εκδοθείβάσει της 11/60 ΠΥΣ η οποία δεν έχει εισέτι κυρωθεί από τη βουλή. Οι δύο εισαγγελείς μετά από συζήτηση παρεδέχθησαν την άποψι και ο κ. Ευγενικός διέταξε την αναστολή των εξώσεων. Η διαταγή του ·όμως όλως περιέργως έφθασε στους αστυνομικούς με αρκετή καθυστέρηση.

Ενώ δηλαδή οι πρόσφυγες το είχαν πληροφορηθεί οι αστυνομικοί την αγνοούσαν και συνέχιζαν τις κατεδαφίσεις.

Με την αναστολή των εξώσεων όλος ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρό­μους με φωνές χαράς.

Οι αστυνομικές δυνάμεις συμπτύχθηκαν αμέσως και αποσύρθηκαν σε διάφορα σημεία υπό τις αποδοκιμασίες του πλήθους. Στο μεταξύ εισήλθαν στο συνοικισμό οι βουλευτές, ο δήμαρχος Δραπετσώνας κ Κοσκινάς με πολλούς δημοτικούς συμβούλους, καθώς και αντιπροσωπεία της Ε.Ε. του Συνεδρίου Προσφύγων και της Ομοσπονδίας με επικεφαλής τους κκ Τζιτζή, Χατζήμπεη και Μιχαλόπσυλο.

Οι πρόσφυγες κατήγγειλαν τις τρομοκρατικές ενέργειες της αστυνομίας καθώς και επίσης ότι τις τραυματισμένες γυναίκες δεν τις εδέχοντο τα νοσοκομεία μόλις εγίνετο γνωστό ότι προήρχοντο από τη Δραπετσώνα.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για όλα αυτά οι πρόσφυγες ύψωσαν μαύρες σημαίες. Οι γυναίκες ανέσυραν από τα μπαούλα τους τα μαύρα τσεμπέρια, εξοικονόμησαν κοντάρια και μια πολυπληθής ομάδα με τις αυτοσχέδιες αυτές σημαίες ξεκίνησαν πορεία προς το υπουργείο Προνοίας Πειραιώς.

Βγήκαν από το συνοικισμό και έφθασαν μέχρι τον Ηλεκτρικό Σταθμό, όπου διελύθησαν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Οι εκπρόσωποι των προσφύγων Κοντόπουλος, Μιχαλόπουλος, Χονδροματίδης φεύγοντας από τον συνοικισμό μετέβησαν στο εισαγγελέα κ Ευγενικό και του εζήτησαν να επιτρέψει την ανοικοδόμησι των κατεδαφισθέντων σπιτιών. Ο εισαγγελέας συμφώνησε και οι εκπρόσωποι των προσφύγων επανήλθαν στο συνοικισμό και ανακοίνωσαν τη διαταγή συστήνοντας να βοηθήσουν όλοι για να ξαναχτιστούν τα παραπήγματα.

Αμέσως δεκάδες πρόσφυγες έτρεξαν να βοηθήσουν. Όμως ξαφνικά εμφανίστηκε ισχυρή αστυνομική δύναμη υπό τον κ Τσάλτα και επεχείρησε να εμποδίσει τις εργασίες. Απειλήθηκαν νέα επεισόδια τα οποία τελικά3ς απεφεύχθησαν, αφού διευκρινίσθη τηλεφωνικώς η σχετική εντολή του κ Ευγενικού. Από τα τέσσερα σπίτια ανοικοδομήθηκαν τα παραπήγματα της Κορνηλίας Μωυσιάδσυ, της Μπέμπας Τσαρόγλου και της Χριστίνας Λόκου.». […]
(Αυγή, Έθνος, Ανεξάρτητος Τύπος, Νέα, Ελευθερία, Ακρόπολις)

Το ξέσπασμα ενάντια στη βία, αλλά και το πείσμα για τη διεκδίκηση μιας προοπτικής κόντρα στον οικοπολιτιστικό σωβινισμό της κυβέρνησης, για μια λύση σύμφωνη με τους πόθους και την αισθητική των ανθρώπων της Δραπετσώνας, αφηνε εκπληκτη την κοινή γνώμη.
Μόλις βρήκε διέξοδο, το χρόνιο αίσθημα της αδικίας και της καταπίεσης, παρέσυρε τους εργολάβους και τους αυτόκλητους πολιτισμικούς κηδεμόνες , που θέλησαν να
φυλακίσουν το όνειρο και τη φωτεινή, πολύχρωμη ψυχή τους.

 Μίκης Θεοδωράκης (για τη σύνδεση της "Δραπετσώνας"):
"Θυμάμαι, πήγαινα προς την "Κολούμπια" για ηχογράφηση, όταν μου ήρθε ξαφνικά η μελωδία. Φρέναρα αμέσως μπροστά στο “Καλουτά" για να σημειώσω στο πεντάγραμμο τη μουσική. 0 αδελφός μου ο Γιάννης, δημοσιογράφος στην "Αυγή”, μου είχε μιλήσει για τον αγώνα που έκαναν οι πρόσφυγες να σώσουν τις παράγκες τους στη Δραπετσώνα. Τηλεφώνησα στο Λειβαδίτη το ίδιο απόγευμα για να του παίξω στο πιάνο τη μελωδία και εκείνος έγραψε τους στίχους.Σε μια βδομάδα το ηχογράφησα με το Μπιθικώτση". (“Καθημερινή 9/11/97).


Μετά τα γεγονότα, ο νομάρχης Αττικής επέβαλε τρίμηνη αργία στο δήμαρχο της Δραπετσώνας.
Ή αυτοστέγαση σήμαινε για τους Δραπετσωνίτες την πιο λογική και πιο οικεία διαδικασία...
Το αίτημα πάντως των κατοίκων της Δραπετσώνας του 1960 είχε να κάνει περισσότερο με πολιτισμικές και πολιτικές επιλογές και πολύ λιγότερο με άμεσα οικονομικές.
Πολιτισμικές γιατί αφορούσε τη μέθοδο που οι ίδιοι είχαν οικειοποιηθεί επί μισό αιώνα μέσα από τις πιο αντίξοες συνθήκες και μέσα από τη συνεχή σύγκρουση στον τρόπο ζωής τους.
O γραφειοκρατικός χαρακτήρας και η έλλειψη προγραμμάτων, η απάθεια για τα προβλήματα των χαμηλών στρωμάτων και η "σκληρή” αντιμετώπισή τους, η μόνιμη αποτυχία των πλάνων φτιάχναν ένα πρόσωπο κεντρικής εξουσίας εντελώς αφερέγγυο.

Aπό την άλλη ο κόσμος της Δραπετσώνας από τον μεσοπόλεμο κιόλας, αλλά ιδιαίτερα μετά τον εμφύλιο είχε πια ξεκάθαρα τοποθετηθεί στο άλλο στρατόπεδο."
(Ν. Μπελαβίλα. Διάλεξη 7/7/84).

Η κυβέρνηση βέβαια δεν υποχωρούσε, γιατί προφανώς δεν στόχευε μόνο να λύσει το στεγαστικό, αλλά να κάνει την πολιτική της πάνω στο συνοικισμό. Μια πολιτική αλλοίωσης των χαρακτηριστικών του.

Έτσι το Νοέμβρη του 1962 με ρυθμό χελώνας, άρχισε τη κατασκευή 120 διαμερισμάτων σε 9 τετραόροφες πολυκατοικίες. Κωλυσιεργώντας έπαιρνε την εκδίκησή της από τις 3371 παραπηγματούχες οικογένειες της Δραπετσώνας που τους έκθετε την επιλογή. Γιατί κανείς βέβαια δεν ισχυρίστηκε, πως οι παράγκες τους ήταν ότι καλύτερο.

Παράλληλα απαλλοτριώθηκε η παραγκούχα περιοχή (ΦΕΚ 106.22.8.62) για να αποδο8εί στο δημόσιο, ώστε αυτό να αποκαταστήσει τους δικαιούχους κατά το δοκούν. Δηλαδή των δικών του πολιτικών και πολιτισμικών επιλογών.

Οι κάτοικοι της Δραπετσώνας κατάγγειλαν πως η κυβέρνηση επιδίωκε ναεξοικονομήσει χώρους για λογαριασμό του Μποδοσάκη του ΟΛΠ και των ΣΕΚ.
Και πράγματι, στις 5/3/63 ο ΟΛΠ συνέταξε κτηματολογικό πίνακα γιααπαλλοτρίωση υπέρ αυτού 12.066, 5 στρεμ. και τα ακίνητα του Καστρακίου. Αλλά μετά τη βίαιη ισοπέδωση του συνοικισμού το 1967 και την πολιτική και νομική ασυδοσία της δικτατορίας δεν χρειάστηκε ούτε αυτή.

Η αλλαγή της πολιτικής κατάστασης και η άνοδο της Ένωσης Κέντρου έκαναν το αίτημα της στεγαστικής αποκατάστασης όλων ανεξαιρέτως των παραπηγματούχων, αναντίρρητο, αλλά διαιρεμένο σε αυτούς που ζητούσαν αυτοστέγαση και σε εκείνους που συμβιβάζονταν μ ένα μικτό επιλεκτικό σύστημα, δηλαδή αυτοστέγαση για τις προσφυγικές ρίζες και πολυκατοικίες για τους παραφυάδες και γηγενείς.

Στους τελευταίους είχε προσχωρήσει και η Δημοτική Αρχή, ενώ στους πρώτους ανήκε το κίνημα της Αναγέννησης , που ίδρυσε, για τη διεκδίκηση μαζικότατο προσφυγικό σύλλογο.

Όμως μετά την επιβολή της δικτατορίας ο δρόμος πολιτικά στρώθηκε και η Δραπε­τσώνα κουράστηκε. Έτσι υποτάχτηκε και συν­θηκολόγησε στις όποιες γνωστές επιλογές.
Από το μπλογκ: http://olaeinedromos.blogspot.gr